Κώστας Στούπας: Πως μας σπρώχνουν εκτός ευρώ, υποστηρίζοντας το αντίθετο…

Την εβδομάδα που πέρασε χρειάστηκε να αλλάξουμε πλυντήριο και όπως είναι φυσικό επισκεφθήκαμε 1-2 πολυκαταστήματα ηλεκτρονικών  για να βρούμε το κατάλληλο, σε ποιότητα και τιμή…

Υπάρχει ακόμη μεγάλη ποικιλία από εμπορικά σήματα στην ελληνική αγορά, αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οι ποικιλία των χωρών κατασκευής. Ακόμη και εμπορικά σήματα ελληνικής καταγωγής γράφουν πλέον πως κατασκευάζονται στην Τουρκία κλπ. Άλλες παρουσίες ήταν η Πολωνία, η  Ουγγαρία, η Σλοβενία και φυσικά οι χώρες της  Ασίας…

Από το νότο της ευρωζώνης  η Ιταλία στη συγκριμένη κατηγορία έχει καταφέρει να διατηρεί δυο – τρία εμπορικά σήματα που  έχουν έδρα σχεδιασμού και διαχείρισης τη χώρα, αλλά κατασκευάζονται σε χώρες φθηνού εργατικού κόστους… Αυτό σημαίνει πως τα εμπορικά της σήματα εξασφαλίζουν κάποιες  θέσεις εργασίας και εισαγωγή εισοδήματος από το εμπορικό ισοζύγιο εξαγωγών εισαγωγών πλυντηρίων…

Στην Ελλάδα ό,τι ξοδεύουμε  για πλύσιμο πρέπει να πιστώνεται στο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου αποκλειστικά.

Όταν ξεκινούσα αυτή τη δουλειά,  πριν από 25 χρόνια περίπου υπήρχαν ακόμη πλυντήρια, δυο –  τρεις μάρκες ψυγείων και αυτοκίνητα που κατασκευάζονταν στην Ελλάδα.

Οι αλλαγές στο διεθνές σκηνικό με την κατάρρευση του σοβιετικών μπλοκ στη γειτονιά μας και των λοιπών σοσιαλισμών στην Ασία και η εγκαθίδρυση του ελληνικού πελατειακού σοσιαλισμού στην Ελλάδα άλλαξε άρδην αυτή την εικόνα.

Οι εργαζόμενοι στο ελληνικό δημόσιο από 300.000 στις αρχές της δεκαετίας του ’80 εκτοξεύθηκαν μέχρι τις 700.000 οι οποίοι μαζί με ΔΕΚΟ και διάφορες μορφές υποαπασχόλησης ξεπέρασαν κάποια στιγμή και το ένα εκατομμύριο.

Επιπλέον, οι εκ του κρατικού προϋπολογισμού με δανεικά χρηματοδοτούμενες, αγροτικές επιδοτήσεις, τα έργα του δημοσίου και οι επιδοτήσεις ιδιωτικών επιχειρήσεων μέσω αναπτυξιακών, ανέβαζε τον αριθμό των θέσεων εργασίας που πληρώνονταν από τα κρατικά ταμεία ακόμη υψηλότερα.

Η Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια βρέθηκε σε ένα χάσμα. Η οικονομία της στηριζόταν σε μια χαμηλού εργατικού κόστους ελαφρά προστατευόμενη βιομηχανία. Μόλις εμφανίστηκαν οι λοιπές χώρες χαμηλότερου  κόστους, η Ελλάδα έπεσε στο «κενό». Αντί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τον ιδιωτικό τομέα να αναπροσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και να βρει νέο ρόλο στο διεθνές οικονομικό σύστημα, «ευνούχισε» κάθε προσπάθεια, πριμοδοτώντας ένα πελατειακό παρασιτικό μοντέλο.

Η χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας, σαν συνέπεια της χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους, θα περίμενε κανείς πως θα αφυπνούσε την πολιτική ηγεσία και την κοινωνία, να πράξουν τα δέοντα προκειμένου να καλύψουν τη διαφορά.

Μάταια όμως, στα δυο χρόνια της χρεοκοπίας η πολιτική ηγεσία και ο λαός πλειοδοτούν και ο ένας «βαυκαλίζει» τον άλλο για δήθεν «πυρηνικά» όπλα με τα οποία θα εκβιάσουμε τους ευρωπαίους να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν την ελληνική κατανάλωση και το βιοτικό επίπεδο επειδή,  αν σταματήσουν να το κάνουν, θα υποστούν πανωλεθρία…

Στραβός είναι ο γιαλός;

Παρά το γεγονός πως τα δυο τελευταία χρόνια η χώρα έχει χρεοκοπήσει, το ελληνικό δημόσιο πρόλαβε να πραγματοποιήσει περί τις 70.000 προσλήψεις. Ήτοι, περί τις 100  ημερησίως…

Το αποτέλεσμα αυτό επισημαίνει η έκθεση της μόνιμης αντιπροσωπείας της Τρόικα στη Αθήνα. Πρωταθλητές των προσλήψεων σύμφωνα, με ρεπορτάζ του χθεσινού Βήματος, οι ΟΤΑ, η Υγεία, η αστυνομία και το Υπουργείο Πολιτισμού. Δηλαδή,  υπουργεία που κατά τα λοιπά επάνδρωσαν κατά κύριο λόγο «μεταρρυθμιστές» υπουργοί…

Στα δυο χρόνια της χρεοκοπίας οι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα έχουν αυξηθεί κατά 700.000 από 500.000 περίπου στα τέλη του 2009 στους 1.200.000 στα τέλη του πρώτου τριμήνου του 2012…

Τον αριθμό των 700.000 νέων ανέργων αν τον διαιρέσουμε επίσης δια των 700 ημερών περίπου  που αθροίζουν τα δυο έτη της χρεοκοπίας, μας κάνουν περί τους 1.000 ανέργους ημερησίως οι οποίοι προστίθενται στην μακρά αλυσίδα της δυστυχίας…

Για κάθε μία πρόσληψη στο δημόσιο «κάηκαν» περί τις δέκα  θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, αφού: Η υψηλότερη φορολογία, με αύξηση ΦΠΑ, και έκτακτες εισφορές ανάγκασε πολλές επιχειρήσεις με οριακό κόστος λειτουργίας να βάλουν λουκέτο.

Η «θεραπεία» της ελληνικής χρεοκοπίας περνάει αναγκαστικά από την αύξηση της ανεργίας αφού έχουμε να κάνουμε με μια κατά βάση παρασιτική οικονομία που ευημερούσε χάρη στην εύκολη πρόσβαση στα δανεικά. Η σωστή συνταγή  απαιτούσε όμως  μείωση των θέσεων εργασίας στο δημόσιο και εφαρμογή πολιτικών που στήριζαν και θα αύξαναν τις θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και δη,  τους κλάδους των εξαγωγών οι οποίοι είναι οι μόνοι που μπορούν να υποκαταστήσουν την ροή των ευρώ προς την χώρα χωρίς δανεικά και ως εκ τούτου με βιώσιμο τρόπο…

Αντ’ αυτού σύσσωμο το πολιτικό σκηνικό της χώρας, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, στηλιτεύουν τις ευθύνες κάποιου  νεοφιλελευθερισμού (…κατά τον τρόπο που ο Θύμιος στο Μπακαλόγατο μονολογούσε ποιος είναι αυτός ο ΝΙΚΑΣ και γιατί τον πληρώνω..) για την  κρίση και πράττουν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που επιτάσσει η κοινή λογική για την έξοδο από την κρίση, βοηθώντας έτσι  στην διατήρηση του «σοβιετικού» μοντέλου της ελληνικής οικονομίας στην οποία στηρίζουν την πολιτική και επαγγελματική τους επιβίωση.

Κατά τον τρόπο που ένα οικοσύστημα αλληλεξαρτώμενων αλυσίδων μπορεί να συντηρήσει ένα αριθμό παρασίτων, καταρρέει αν ξεπεραστεί αυτός ο αριθμός ισορροπίας, έτσι και η ελληνική οικονομία βρίσκεται στο στάδιο της κατάρρευσης…

Η ελληνική κρίση με βιολογικούς όρους…

Οι μονάδες σε ένα οικοσύστημα είναι αλληλοεξαρτώμενες. Κάθε μια κάνει τη δουλειά, έχοντας εμπιστοσύνη πως και η άλλη θα κάνει τη δική της. Όλα τα οικοσυστήματα εμπεριέχουν παράσιτα. Η δυναμική βιωσιμότητας ή η υπονόμευση ενός συστήματος εξαρτάται από την ισορροπία των παρασίτων και των διάφορων κατηγοριών ξενιστών.

Μια κοινωνία στηρίζεται στην συνεργασία και την εμπιστοσύνη. Όταν οι αποστάτες, που δεν πληρώνουν φόρους, που κλέβουν, που ληστεύουν, η κοινωνία καταρρέει. Το ίδιο συμβαίνει και όταν τα παράσιτα ξεπερνούν το όριο αντοχής ανανέωσης του ξενιστή.

Ποιος φόρος όμως είναι δίκαιος;

Αυτός που  δίνει κίνητρο στο φορολογούμενο να μην κλέβει, να δουλεύει πιο πολύ και να παράγει περισσότερο. Δίκαιος φόρος είναι επίσης αυτός που εξασφαλίζει στην κοινωνία τα μέσα να παρέχει ασφάλεια, στη δημόσια τάξη, στην υγεία, στις ευκαιρίες.

Κάποιος καταβάλει από το περίσσευμα φόρο και κάποιος αποκτά εισόδημα από την φορολογία. Ανάμεσα σε αυτές τις δυο πλευρές πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία. Αν καταρρεύσει η εμπιστοσύνη του κοινωνικού συμβολαίου καταρρέει η ισορροπία και η κοινωνία.

Η Ελλάδα μοιάζει να έχει πέσει στη δίνη πολλών κυκλώνων ταυτόχρονα. Χρόνια προβλήματα ξέσπασαν μαζί με συγκυριακά και δημιούργησαν τον μεγαλύτερο κυκλώνα της νεότερης ιστορίας.

Με μια γερασμένη δημογραφικά, αλλά και με αυταπάτες που εκλαμβάνουν τον παρασιτισμό για κάποιο είδος σοσιαλισμού και εθνικής υπερηφάνειας, η κοινωνία  μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο να εξέλθει όρθια της κρίσης. Πόσο μάλλον αν μας εγκαταλείψουν οι ευρωπαίοι δίπλα σε μια ταχέως ισχυροποιούμενη Τουρκία…

2) Βραχυπρόθεσμα έχει  «καύσιμα» αλλά το τοπίο εντός εκτός παραμένει θολό…

Η ελληνική αγορά κινείται στα πλαίσια της ανοδικής αντίδρασης στην πολύμηνη κάθοδο η οποία το τελευταίο δίμηνο των εκλογών εντάθηκε.

Λένε πως μια τάση αλλάζει κατεύθυνση όταν οι εντολές των μακροπρόθεσμων απορροφούν και υπερτερούν των εντολών των βραχυπρόθεσμων της αντίθετης φοράς.

Στην περίπτωση της ελληνικής αγοράς έχουμε βραχυπρόθεσμες κινήσεις και πολύ μικρή ενεργοποίηση μακροπρόθεσμων εντολών αγοράς κυρίως εκ των έσω…

Όσο η χώρα δεν έχει διασφαλίσει την παραμονή ή όχι στο ευρώ η αγορά παραμένει ευάλωτη. Πιο ευάλωτη όμως παραμένει η χώρα καθώς η αγορά μόλις εκλείψει η εκκρεμότητα είτε με την μια εκδοχή, είτε με την άλλη θα προσπαθήσει να ισορροπήσει υψηλότερα.

Προ το παρόν, όμως και μόνο η ύπαρξη κυβέρνησης που θα προσπαθήσει στον τομέα των αποκρατικοποιήσεων και της ανακεφαλαίωσης των τραπεζών είναι ικανή να οδηγήσει το Γενικό Δείκτη υψηλότερα με πεδίο ουσιαστικής δοκιμασίας  την ζώνη των 800 μονάδων…

Βλέπε: Τι ανησυχεί τόσο τις αγορές;

3) ΜΑΕΚ Τράπεζας Κύπρου…

Κυριε Στουπα καλησπερα,

Σας γράφω διότι χρειαζόμαστε την βοήθειά σας. Είμαστε μια ομάδα αποταμιευτών (λίγων ακόμη) οι οποίοι δυστυχώς εμπιστευτήκαμε τα χρήματά μας στα ΜΑΕΚ της τράπεζας Κύπρου. Λόγω της μεγάλης αποδοχής της στήλης σας  από επενδυτές σας ζητάμε να δημοσιεύσετε το συγκεκριμένο κείμενο, ώστε να έρθουν σε επαφή μαζί μας, περισσότεροι άτυχοι αποταμιευτές των ΜΑΕΚ της  τράπεζας Κύπρου με στόχο μια οργανωμένη νομική κίνηση εναντίον της εν λόγω  τράπεζας. Το e mail επικοινωνίας είναι [email protected].
Ευχαριστώ εκ των προτέρων
Παπαδόπουλος Βασίλης

4) Δανείζω φάρμακα σε ασφαλισμένους…

Καλησπέρα Κύριε Στούπα,

Λέγομαι Γιώργος Ζορμπάς και είμαι ιδιώτης φαρμακοποιός. Εντάσσω τον εαυτό μου στους  τακτικότατους  αναγνώστες  σας.

Αν και με βρίσκεται σύμφωνο σε πολλές από τις απόψεις σας, έχω κάποιες ενστάσεις στον τρόπο που καθολικά αντιμετωπίζεται τον κλάδο μου.

Αναφέρατε κάποια κολοσσιαία κέρδη και θα ήθελα να σας παραθέσω μια άλλη οπτική των οικονομικών μεγεθών ενός φαρμακείου. Ας υποθέσουμε λοιπόν οτι το μέσο φαρμακείο έχει καθαρά κέρδη 117000 ευρώ συν τα παραφαρμακευτικά  περίπου 17000 ευρώ ίσον 134000 ευρώ. (δεχόμενοι ότι η πώληση φαρμάκου αποτελεί το 80-85 % περίπου).

Μια επιχείρηση αυτού του μεγέθους “στοιχίζει”: δυο υπαλλήλους με μεσο κόστος μικτά τα 1100 ευρώ αρα 2200 ευρώ επί 14 (+δώρα) ίσον 30800 ευρώ.

Ενοίκιο : μέσο όρο 1000 ευρώ επί 12 ίσον 12000 ευρώ.

Πάγια έξοδα επιχείρησης (Ασφάλεια Φαρμακοποιού, ασφάλεια κτιρίου, ΔΕΗ, ΟΤΕ, κινητά τηλ. προσωπικού, κτλ) : 1600 ευρώ *12=19200 ευρώ.

Τόκοι κεφαλαίου κίνησης , εάν είσαι τυχερός και έχεις , περίπου 10 %. Άρα σε μια καθυστέρηση πληρωμής δυο μηνών από τα ταμεία και με μηνιαίο τζίρο 55000*2 =110000 ευρώ και άφου πληρώνω μετρητά τα φάρμακα σημαίνει 11000 ευρώ τόκους στην τράπεζα. Συν τις οφειλές παλαιοτέρων χρόνων  κτλ.

Αυξομειώσεις τιμών φαρμάκων λόγω κρατικής διατίμησης. Το μέσο φαρμακείο με 120000 ευρώ αποθήκη υπέστη πτώση της αξίας των κατά 50% άρα και μια απώλεια 50000 ευρώ κεφαλαίου.

Και πολλά άλλα….

Εαν τα αθροίσετε το πόσο αυτό είναι  το ΛΙΓΟΤΕΡΟ 73000 ευρώ το χρόνο. Αφαιρώντας   μας μένει το πόσο των 61000 ευρώ. ΠΡΟ ΦΟΡΩΝ.

Άρα 61000 ευρώ στην φορολογική κλίμακα !!!!

Θα μου πείτε λίγα είναι ??? Δεν ξέρω!!!

Διότι το φαρμακείο για να στηθεί ως  επιχείρηση απαιτεί κεφάλαιο το όποιο πρέπει να αποδώσει…

Στην εφημερία μου τα φάρμακα τα πουλάω ίδια τιμή….και δεν υπάρχουν τιμές  after!!

Στο επείγον τηλεφώνημα δεν χρεώνουμε κάτι παραπάνω, αν και η βενζίνη στοιχίζει περισσότερο!!!!

Παράσχω πρωτοβάθμια περίθαλψη ΔΩΡΕΑΝ!!!!(στο μέτρο του δυνατού και επιτρεπτού) …

Δανείζω φάρμακα σε ασφαλισμένους όταν τα έχουν ανάγκη….

και πολλά άλλα καθημερινά για μένα…

Άρα ο “μέσος ” φαρμακοποιός κερδίζει περίπου 2500 με 3000 ευρώ το μήνα , μάλλον … κέρδιζε!!!

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας!

Με εκτίμηση

Γ.Ζορμπάς


5) Είναι δυνατόν να χαθεί η Ελλάδα;

Το Βερολίνο απαιτεί την κατεδάφιση του Παρθενώνα. Εκτιμά, προφανώς, ότι το κόστος συντήρησης του μνημείου είναι υπερβολικά υψηλό και απειλεί την ισορροπία των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας. Ελλείψει έργων συντήρησης, ο ναός είναι ετοιμόρροπος και θα μπορούσε να τραυματίσει τουρίστες που επισκέπτονται τον αρχαιολογικό χώρο. Το γερμανικό προξενείο στην Αθήνα υπενθυμίζει σχετικά ότι χιλιάδες γερμανοί τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο τον εν λόγω χώρο.
Βλέπε: Είναι δυνατόν να χαθεί η Ελλάδα;