Μείωση της συνολικής φορολογικής επιβάρυνσης στους μισθούς καταγράφηκε στην Ελλάδα το 2025, σε αντίθεση με την ανοδική τάση που επικράτησε στις χώρες του ΟΟΣΑ, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση Taxing Wages 2026. Η εξέλιξη αυτή αποτυπώνει τη σταδιακή αποκλιμάκωση των ασφαλιστικών εισφορών, η οποία λειτούργησε αντισταθμιστικά έναντι της αύξησης της φορολογίας εισοδήματος.
Ειδικότερα, για έναν εργαζόμενο χωρίς παιδιά με μέσο μισθό, η συνολική φορολογική επιβάρυνση (tax wedge) διαμορφώθηκε στο 39,3% του συνολικού κόστους εργασίας, καταγράφοντας οριακή μείωση κατά 0,16 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2024. Η μείωση αυτή προήλθε κυρίως από τη συρρίκνωση των ασφαλιστικών εισφορών, καθώς οι εισφορές των εργαζομένων μειώθηκαν κατά 0,36 ποσοστιαίες μονάδες και των εργοδοτών κατά 0,34 ποσοστιαίες μονάδες.
Αντίθετα, η επιβάρυνση από τον φόρο εισοδήματος αυξήθηκε κατά 0,54 ποσοστιαίες μονάδες, περιορίζοντας εν μέρει το όφελος από τη μείωση των εισφορών. Παρά τη μεταβολή αυτή, οι ασφαλιστικές εισφορές εξακολουθούν να αποτελούν τον βασικό παράγοντα διαμόρφωσης της συνολικής επιβάρυνσης, καθώς αντιστοιχούν στο 17,9% του κόστους εργασίας για τους εργοδότες και στο 11% για τους εργαζόμενους, έναντι 10,5% για τη φορολογία εισοδήματος.
Σε επίπεδο καθαρών αποδοχών, οι συνολικές κρατήσεις για φόρο εισοδήματος και εισφορές ανέρχονται στο 26,1% των ακαθάριστων αποδοχών, εκ των οποίων το 12,7% αφορά φόρο εισοδήματος και το 13,4% ασφαλιστικές εισφορές, επιβεβαιώνοντας το σημαντικό βάρος που εξακολουθούν να φέρουν οι εργαζόμενοι.
Αντίστοιχα, για ένα ζευγάρι με δύο παιδιά και έναν εργαζόμενο με μέσο μισθό, η φορολογική επιβάρυνση μειώθηκε στο 37,5%, καταγράφοντας οριακή υποχώρηση κατά 0,11 ποσοστιαίες μονάδες, γεγονός που αντανακλά την περιορισμένη αλλά θετική επίδραση των αλλαγών στο φορολογικό και ασφαλιστικό πλαίσιο.
Σημαντική είναι και η εξέλιξη των πραγματικών αποδοχών, καθώς ο μέσος πραγματικός μισθός στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 0,5%, υπερβαίνοντας την αύξηση του μέσου προσωπικού φορολογικού συντελεστή, που διαμορφώθηκε στο 0,4%. Η διαφορά αυτή υποδηλώνει μια ήπια ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων.
Σε αντίθεση με την ελληνική περίπτωση, στις χώρες του ΟΟΣΑ καταγράφηκε αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης το 2025, με το tax wedge για εργαζόμενο χωρίς παιδιά και με μέσο μισθό να ανέρχεται στο 35,1% του κόστους εργασίας, αυξημένο κατά 0,15 ποσοστιαίες μονάδες. Η άνοδος αυτή αποδίδεται κυρίως στην αύξηση των εργοδοτικών εισφορών, ενώ οι συνολικές κρατήσεις στις αποδοχές διαμορφώθηκαν στο 25,1%.
Η εικόνα διαφοροποιείται σημαντικά μεταξύ των χωρών, καθώς η επιβάρυνση αυξήθηκε σε 24 κράτη, μειώθηκε σε 11 και παρέμεινε αμετάβλητη σε τρία. Τα υψηλότερα επίπεδα καταγράφηκαν στο Βέλγιο (52,5%), στη Γερμανία (49,3%) και στη Γαλλία (47,2%), ενώ τα χαμηλότερα στην Κολομβία (0%) και στη Χιλή (7,5%).
Για τα νοικοκυριά με παιδιά, η τάση είναι επίσης ανοδική διεθνώς, καθώς το tax wedge για ζευγάρια με δύο παιδιά αυξήθηκε στις χώρες του ΟΟΣΑ στο 26,2%, ενισχυμένο κατά 0,46 ποσοστιαίες μονάδες.
Συνολικά, η εικόνα που προκύπτει είναι ότι η Ελλάδα ακολουθεί μια διαφορετική πορεία από τον διεθνή μέσο όρο, με ήπια αποκλιμάκωση της φορολογικής επιβάρυνσης των μισθών, κυρίως μέσω της μείωσης των εισφορών, την ώρα που στις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες καταγράφεται επιδείνωση. Ωστόσο, το επίπεδο του tax wedge παραμένει σχετικά υψηλό, γεγονός που υποδηλώνει ότι υπάρχουν ακόμη περιθώρια περαιτέρω ελάφρυνσης για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της αγοράς εργασίας.
