Σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση και προσωπικά στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, καταλογίζοντας ανισότητες, διαφθορά, αδιαφάνεια, συσκότιση και περιφρόνηση της λογοδοσίας, εξαπέλυσε από τα Γιάννενα ο Αλέξης Τσίπρας κατά την ομιλία στην παρουσίαση του βιβλίου «Ιθάκη».
Ο πρώην πρωθυπουργός τόνισε πως το σύνθημα, είναι «διαφάνεια παντού και άνεμος εντιμότητας και δικαιοσύνης που θα σαρώσει τα παλιά στερεότυπα».
Ο κ. Τσίπρας ανέπτυξε τους εφτά βασικούς άξονες για μια νέα πορεία της χώρας, όπως τους επεξεργάστηκε το Ινστιτούτο του. Οι προτάσεις εστιάζουν στην τοπική οικονομία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την τεχνολογική αυτονομία.
“Βρίσκομαι ξανά εδώ, για να σας καλέσω να αρματώσουμε το πλοίο για νέα ταξίδια, όπως λέω και στο τέλος του βιβλίου”, τόνισε, απευθύνοντας κάλεσμα στο τέλος της ομιλίας του.
Για την τραγωδία στην Βιολάντα
Ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο πρόσφατο εργατικό δυστύχημα στα Τρίκαλα με 5 νεκρές εργάτριες επισημαίνοντας πως την κυβερνητική λογική «υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία μας το πληρώνει με τραγωδίες. Όπως τα Τέμπη, πριν λίγα χρόνια. Και όπως τα Τρίκαλα πριν λίγες μέρες. Εκεί που πέντε εργάτριες δεν γύρισαν ποτέ σπίτι τους. Γιατί η ζωή τους κόστιζε λιγότερο από την ανάγκη της εργοδοσίας να δουλεύει αδιάκοπα η παραγωγή, χωρίς σταματημό για ελέγχους ασφαλείας. Από την ανάγκη για αυξημένα κέρδη.Και την επόμενη μέρα της τραγωδίας είδαμε πάλι το χιλιοπαιγμένο και εξοργιστικό έργο της “κακιάς στιγμής”.
Δεν ήταν όμως η κακιά στιγμή. Ήταν το μοιραίο αποτέλεσμα αυτού του μοντέλου της φτηνής ανάπτυξης. Και της διαφθοράς που το συνοδεύει. Δίχως ελέγχους. Αφού το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας διαθέτει μόνο 4 επιθεωρητές για 12.000 επιχειρήσεις. Και δίχως κανόνες. Γιατί ο κανόνας κοστίζει. Επιβάλλει το αυτονόητο: ότι οι ζωές αξίζουν περισσότερο από τα κέρδη. Κι αυτό το μοντέλο πάει χέρι-χέρι με την αδιαφάνεια. Με τη συγκάλυψη, τη διαστρέβλωση, το μπάζωμα. Την επομένη μέρα του τραγικού δυστυχήματος, η υπουργός Εργασίας προσπάθησε να μας πείσει ότι δεν είναι και τόσο άσκημα τα πράγματα. Ακόμα και στη δημιουργική λογιστική για τα θύματα των εργατικών δυστυχημάτων δεν δίστασαν να προχωρήσουν Ξεπέρασαν τους διακόσιους σε έναν χρόνο οι νεκροί σε εργατικά ατυχήματα, αλλά τα στατιστικά της κυβέρνησης τα βρίσκουν όλα μια χαρά».
Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε και στο ναυάγιο στην Χίο με 15 νεκρούς τονίζοντας την απαίτηση να μην υπάρξει συγκάλυψη. Άφησε μάλιστα αιχμές και κατά των αναφορών της Μαρίας Καρυστιανού λέγοντας πως «είναι ντροπή» να αποκαλούνται οι μετανάστες «παράνομοι εισβολείς».
Συνταγματική Αναθεώρηση: Ο λύκος να φυλάει τα πρόβατα
Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε εκτεταμένη αναφορά στις πρωθυπουργικές δηλώσεις για την συνταγματική αναθεώρηση: «Χρειάζεται άραγε αυτές οι αλλαγές να αφορούν και τη μεταρρύθμιση άρθρων του Συντάγματος; Ενδεχομένως να χρειάζεται, θα πω εγώ. Αλλά ποιοι θα το κάνουν αυτό; Εκείνοι που έκαναν το Σύνταγμα κουρελόχαρτο με τις υποκλοπές και τη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης και των Ανεξάρτητων Αρχών; Εκείνοι που συγκάλυψαν τα Τέμπη; Που βυθίσαν τη χώρα στη διαφθορά και δεν λογοδοτούν σε κανέναν; Που έκαναν έξι χρόνια να ψηφίσουν τον εφαρμοστικό νόμο για την παραγραφή των αδικημάτων των υπουργών, που εμείς φέραμε στην προηγούμενη Συνταγματική Μεταρρύθμιση; Ή εκείνοι που έγραψαν στα παλιά τους παπούτσια το άρθρο 16 του Συντάγματος;
Και θέλω με αφορμή την πρωτοβουλία του πρωθυπουργού για νέα Συνταγματική μεταρρύθμιση να θέσω ένα ερώτημα: Μπορεί ο λύκος να φυλάξει τα πρόβατα; Αν όχι, τότε ούτε ο κος Μητσοτάκης μπορεί να φυλάξει ή πόσο μάλλον να βελτιώσει τις Συνταγματικές προβλέψεις για τον Νόμο περί ευθύνης υπουργών, για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, ή τη συναινετική εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας. Ας μην κοροιδευόμαστε».
Μάλιστα σχολίασε τη διακηρυγμένη θέση της κυβέρνησης να άρει την μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων λέγοντας: «Η μονιμότητα φταίει για τα χάλια του δημοσίου σήμερα; Δε φταίει η αγαπημένη τους αναξιοκρατία; Το ρουσφέτι, η γραφειοκρατία, η εξυπηρέτηση συμφερόντων και κομματικών στρατών, πάνω και κάτω από το τραπέζι ; Ή μήπως αυτό που επιθυμούν, μέσω της κατάργησης της μονιμότητας είναι να κάνουν σε όλο το δημόσιο αυτό που έκαναν με τους μετακλητούς; Τους αφήσαμε 1700 και τους έκαναν σήμερα 3.700. 120% αύξηση.
Γεμίσανε τα δημόσια γραφεία με γαλάζια παιδιά και αργόμισθους κυβερνητικούς υπαλλήλους. Αφού δεν έχουν που να τους βάλουν. Αυτό θέλουν να κάνουν και σε όλο το δημόσιο με πρόσχημα τη μονιμότητα; Και την ίδια στιγμή, τα νοσοκομεία δεν έχουν νοσηλευτές και τα σχολεία εκπαιδευτικούς. Αν αυτή λοιπόν, δεν είναι απόπειρα εξαπάτησης για να περάσει μια αντιδραστική αντιμεταρρύθμιση, τότε τι είναι;».
Κατά την παρουσίαση του βιβλίου του ΙΘΑΚΗ για το ιστορικό και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου, συζήτησαν, ο Μιχάλης Καλογήρου, δικηγόρος – πρώην υπουργός, ο Πέτρος Κόκκαλης, πρώην ευρωβουλευτής, η Μαρία Κατσουλίδη, ηθοποιός, καθηγήτρια υποκριτικής, ο Δημήτρης Κιτσικόπουλος, ηλ. μηχανικός, συντονιστής ΚΟΙΝΣΕΠ Electra Energy, καθώς και ο Γεώργιος Μπουλμπασάκος, γιατρός – πρ. Διευθυντής Πνευμονολογικής Κλινικής Ευαγγελισμού.
Απαντήσεις για την ερήμωση της περιφέρειας
Ο πρώην πρωθυπουργός παρουσίασε στην ομιλία του μια δέσμη 7 προτάσεων για την αναστροφή της ερήμωσης της περιφέρειας. Όπως σχολίασε «εδώ από τα Γιάννενα, θέλω να κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον της ελληνικής περιφέρειας. Η ύπαιθρος μαραζώνει. Αν η δημογραφική κρίση αποτελεί μια φορά υπαρξιακό πρόβλημα για τη χώρα, αποτελεί δυο και τρείς για τη περιφέρεια».
Πιο συγκεκριμένα πρότεινε:
Πρώτη ρήξη: Μη κερδοσκοπικές ενεργειακές κοινότητες με προτεραιότητα στο δίκτυο. Για φθηνή και σταθερή ενέργεια για παραγωγή και άρδευση, ενεργειακή αυτονομία των ΟΤΑ, των σχολείων μας, των νοσοκομείων. Για μείωση του κόστους των τροφίμων και ενίσχυση της τοπικής οικονομίας.
Δεύτερη ρήξη: Θεσμική κατοχύρωση της Κοινοτικά Υποστηριζόμενης Γεωργίας. Η Κοινοτικά Υποστηριζόμενη Γεωργία δημιουργεί άμεση, σταθερή σχέση μεταξύ παραγωγού και κοινωνίας. Ο αγρότης εξασφαλίζει προβλέψιμο εισόδημα και αξιοπρεπείς όρους παραγωγής, οι καταναλωτές πρόσβαση σε ποιοτική τροφή σε δίκαιη τιμή και το ρίσκο της παραγωγής μοιράζεται συλλογικά.
Τρίτη ρήξη: Ενίσχυση της τοπικής οικονομίας από ανακατεύθυνση Δημόσιων δαπανών. Κάθε χρόνο, το κράτος δαπανά εκατομμύρια ευρώ για να τροφοδοτήσει σχολεία, νοσοκομεία, κοινωνικές δομές. Και όμως, αυτά τα χρήματα δεν επιστρέφουν στην τοπική οικονομία.Καταλήγουν σε μεγάλες αλυσίδες και εισαγωγικές εταιρείες, ενώ οι μικροί παραγωγοί αποκλείονται από διαγωνισμούς κομμένους και ραμμένους για τους λίγους. Η ευρωπαϊκή νομοθεσία επιτρέπει ρητά περιβαλλοντικά, ποιοτικά και κοινωνικά κριτήρια στις δημόσιες προμήθειες.
Τέταρτη ρήξη: Τεχνολογική αυτονομία. Το κράτος πληρώνει εκατομμύρια για λογισμικό σε πολυεθνικές, ενώ τα δεδομένα των πολιτών βρίσκονται σε servers εκτός Ευρώπης. Όμως υπάρχει και άλλος δρόμος – και υπάρχει εδώ στην Ελλάδα: Δικαίωμα στην επισκευή, δημόσιο χρήμα που παράγει δημόσιο κώδικα, ανοιχτούς σπόρους και τοπικά εργαστήρια σε κάθε περιφέρεια.
Πέμπτη ρήξη: Νόμος περί ακαλλιεργησίας για την αξιοποίηση της γης Η νομική βάση υπάρχει. Το Σύνταγμά μας προβλέπει «την αναδιανομή αγροτικών εκτάσεων με σκοπό την πιο παραγωγική εκμετάλλευσή τους». Αυτό που λείπει είναι ο εφαρμοστικός νόμος. Το κράτος οφείλει να έχει τη δυνατότητα. Ένας αντίστοιχος ελληνικός φορέας θα μπορούσε να αποτελέσει τον πυρήνα μιας νέας αγροτικής πολιτικής. Με στόχο: ούτε ένα στρέμμα χαμένο!
Έκτη ρήξη: Ενσωμάτωση μεταναστών και προσφύγων στις τοπικές οικονομίες. Είναι αναγκαία μια άλλη μεταναστευτική πολιτική που να βασίζεται σε ασφαλείς, νόμιμες οδούς και ένταξη των μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα. Με γνώμονα τις ανάγκες κάθε κλάδου και κάθε περιφέρειας της χώρας. Σε διάλογο με τους συνεταιρισμούς και την τοπική αυτοδιοίκηση.
Έβδομη ρήξη: Θεσμοθέτηση θετικών διακρίσεων υπέρ της υπαίθρου. Η ίση μεταχείριση σε άνισες συνθήκες παράγει ανισότητα. Η ύπαιθρος δε χρειάζεται ίση μεταχείριση. Η ύπαιθρος χρειάζεται θετική διάκριση. Και αυτό σημαίνει :Μεταφορικό ισοδύναμο για κατοίκους ορεινών και δυσπρόσιτων περιοχών. Μηδενισμός της φορολογίας σε ορεινές περιοχές και χωριά κάτω των 200 μόνιμων κατοίκων. Ειδικό νομικό και φορολογικό πλαίσιο για κοινοτικά καταστήματα. Επαναφορά του θεσμού των Κοινοτήτων στην τοπική αυτοδιοίκηση, ως ζωντανών κυττάρων τοπικής ζωής και αυτοοργάνωσης.
